L’œcuménisme est indissociable d’un travail sur la mémoire et sur l’histoire. La relecture de l’histoire, la purification de la mémoire, l’écriture d’une nouvelle histoire, la réconciliation des mémoires, autant de thèmes étroitement liés à la promotion de l’unité des chrétiens. Mais avant d’essayer de situer l’œcuménisme dans l’interaction entre histoire et mémoire, il n’est sans doute pas inutile de revenir à la première définition du travail de l’historien donnée par Hérodote, dans le Prologue de ses Histoires :
« Hérodote d’Halicarnasse expose ici ses enquêtes [historíai], pour empêcher que ce qu’ont fait les hommes, avec le temps, ne s’efface de la mémoire, et que de grands et merveilleux exploits, accomplis tant par les Barbares que par les Grecs, ne cessent d’être renommés ; en particulier, ce qui fut cause que Grecs et Barbares entrèrent en guerre les uns contre les autres » [1].
Jezus zdołał zaszczepić niepokój żydowski w ciele chrześcijanina. Tego było trzeba (...). A Jezus nie mógł (a może nie chciał) zaszczepić żydowskiej cierpliwości w chrześcijańskim ciele. Tego także było trzeba, tego trzeba było podwójnie, aby mógł narodzić się taki Pascal, by można było osiągnąć ten bezmiar strapienia, te piaskową pustynię, tę otchłań melancholii.
Charles Péguy, Załączona nota o panu Kartezjuszu[1]
                                 
 
Liczni biografowie, przyjaciele i krytycy Charles’a Péguy stwierdzają, że życie i twórczość tego filozofa i poety z przełomu poprzednich wieków są nierozerwalnie związane z Izraelem i Kościołem zarazem. Na pewno jest fenomenem: niezmiennie wierne przywiązanie Żydów do tego autora (Gershom Scholem, Walter Benjamin i wielu innych), uznanie go za jednego z czołowych teologów chrześcijaństwa czasów modernizmu (Hans Urs von Balthasar), nowa lektura jego dzieła przez ludzi francuskiej post-lewicy (Éric CAHM, Péguy et le nationalisme français, Amitié Charles Péguy, Paryż 1972; Alain Finkielkraut Le mécontemporain, Gallimard, Paryż 1991) są dowodem na wielowarstwowość i bogactwo tej postaci. Nazywany „człowiekiem przygranicza” (homme aux frontières), sam nie będąc Żydem – zarówno poprzez swe dzieło, osobiste przyjaźnie jak i niepowtarzalną duchowość – przetarł pewien samotny szlak i pozostaje bezsprzecznie jednym z najoryginalniejszych pionierów autentycznego ekumenizmu. Dla tego pisarza Żydzi to najpierw jego konkretni przyjaciele – szkolni, potem partyjni, wreszcie i „mistyczni”. Całe życie obraca się w ich towarzystwie, większość prenumeratorów założonego przez niego w 1900 roku pisma Cahiers de la Quinzaine to Żydzi. Jest to też, według niego, „naród proroków”, czy tego chcą czy nie. W swoim ostatnim, niedokończonym i pośmiertnie wydanym eseju Note conjointe sur M. Descartes et la philosophie cartésienne [Załączona nota o panu Kartezjuszu i filozofii kartezjańskiej], długo po własnym powrocie do katolicyzmu napisze: „Gdy pomiędzy najlepszymi przyjaciółmi (...) człowiek ma, tak jak ja, protestantów i żydów, szybko zauważa, że nie mogą oni sobie wyobrazić, kto to taki – katolik. A protestanci są jeszcze dalej, jeszcze mniej zdolni wyobrazić to sobie niż żydzi”[2].
Introduction
 
Frère Roger habitait une simple chambre au cœur de la maison qu’il avait achetée en 1940 dans le village de Taizé, en Bourgogne du sud. Il y vivait, priait et écrivait, il y recevait les frères et les hôtes pour prendre le thé ou pour un repas du soir. Depuis sa mort, le soir du 16 août 2005, nous avons laissé cette chambre telle qu’elle était. Nous nous y retrouvons pour des rencontres, des repas à quelques frères ou avec des invités. Dans un angle de la pièce, se trouve une icône de la Vierge et une veilleuse. Frère Roger y priait, seul ou avec d’autres. Juste à côté, un panneau est suspendu au mur. Frère Roger y épinglait des textes qu’il avait copiés. Il s’y trouve aussi une seule image, la photo d’une église orthodoxe quelque part en Russie ou en Ukraine.
Internationalen Kongresses Renovabis
vom 3. bis zum 5. September 2009 in Freising
Einheit suchen – Vielfalt wahren.
Ost und West im ökumenischen Gespräch
 
Your Eminence, Cardinal Kasper, Metropolitans, Archbishops, Bishops, Reverend Fathers, dear colleagues, ladies and gentlemen!
Let me begin by expressing my deepest gratitude to the organizers of the congress in Freising and the colleagues of the Renovabis foundation. Ukraine belongs to the circle of those countries, where your help and your experience in creating a climate of mutual trust is deeply appreciated. The spirit of genuine Christian solidarity and long-term cooperation has created a solid tradition. Renovabis has made possible the fulfilment of a number of large and small-scale ecumenical projects and has brought to life new initiatives. This has helped strengthen our hope and consolidate groups of active and open-minded Christians. You very well know how difficult this is in our extremely atomized society. Later I will mention several concrete examples of successful projects, especially those connected with St. Clement’s Centre. Now I would like to emphasize again how important the spirit of gratitude and trust is for us, with which we associate this name – Freising – and our new meeting here[1].

Search
User login
"Успенские чтения"

banner

banner